Reporters kunnen ook idioten zijn, meneer

Ik ga er niet veel woorden aan vuilmaken.

Het volgende artikel op de site van De Morgen heb ik niet uitgelezen, ik heb het opgegeven in de derde paragraaf, toen ze spraken over "het fictionele Zuidoost-Aziatische eiland Palau".

Fictioneel?

Misschien moet Christian van Thillo nog wat meer mensen ontslaan en goedkope sukkels aannemen. En Roland Meeus, ik verwacht van een 36-jarige wat meer geografische kennis.

edit: het spel speelt zich blijkbaar af in Panau ipv Palau. Panau is inderdaad fictioneel, Palau niet.

One-T/Cool-T (Or How Beuys Learned To Stop Worrying and Met Some French Hip Hop Cartoon Characters)

Hoppa, daar gaan we weer: opnieuw een openbaring.

Zoals in een vorige post reeds gezegd: ik ken niet veel van hip hop, maar af en toe ontdek ik iets dat me aanspreekt.
Zoals bijvoorbeeld de muziek van Gorillaz mij meteen aansprak.
Of zoals ook The Magic Key van One-T.



Waarom bevalt dit nummer mij zo? Komt het door het mooie speelse clipje misschien? Door de 'opgehipte' tune van Má Hra (een nummer van de Tsjechische band Blue Effect)? De toch wel f****** goed geschreven teksten?
Ja, ok, dat allemaal wel... Maar in de eerste plaats door de zanger. One-T is een 13-jarige jongen. Als je als dertienjarige zoiets kan schrijven, dan heb je talent, en dan verdien je het om gelauwerd en geprezen en met alle bitches from da hood overstelpt te worden.

Maar goed. Vandaag, zo'n flinke 7 jaar later, luister ik nog eens naar het nummer. En nu ben ik zo'n last.fm'er, zo eentje die eindelijk wat te weten komt over de artiesten waar hij naar luistert - en wat ontdek ik daar op de last.fm-pagina van One-T?
Net zoals voornoemde Gorillaz, is One-T fictief - en met hem zijn hele crew. One-T is een getekend figuurtje ontsproten aan het brein van een Fransman met de naam Eddy, het hele verhaal uit The Magic Key maakt deel uit van het One-T/Cool-T-universum...

Mooi.
Was ik daar nu even 7 jaar lang over mis.

Maar zijn de teksten daardoor slechter, nu ze geschreven zijn door een 'gewone volwassene'? Natuurlijk niet. Het was alleen even een schok.

Om van die schok te bekomen zocht ik dan maar even op wie die Thomas Pieds - de eigenlijke schrijver van The Magic Key - dan wél is. Frans is nooit mijn lievelingstaal geweest, dus véél van wat ik over de man heb gevonden heb ik niet begrepen, maar gelukkig is er nog de universele taal van Facebook.

Thomas Pieds heeft een profiel, en dat niet alleen, hij heeft ook een profielfoto.
Eentje met daarop een gesigneerde single van Sonne Statt Reagan, het klungelige - maar daarom niet minder geniale - protestlied van Joseph Beuys tegen Ronald Reagan.

Hoe toevallig kan toeval zijn? Betekent dit dat die Thomas Pieds mijn nieuwe beste vriend wordt, mijn held, mijn God? Iemand die een gesigneerde single van Beuys als profielfoto heeft, verdient toch niets anders dan respect?
Waarom stel ik zelfs nog de vraag?
Iemand die een gesigneerde single van Beuys als profielfoto heeft, verdient niets anders dan respect. In het vet, jawel. En doe er maar een uitroepteken bij!

En als u nu zegt: "Ja, maar, goede songteksten schrijven en Sonne Statt Reagan kennen, dat heeft toch niets met elkaar te maken", dan kan ik alleen nog met Beuys riposteren...



I don't have to make sense...

Gert Geyens?

Goran Bregović lijkt toch verdacht veel op Bert Beyens...














Maar of dat nu enige betekenis heeft?

Vuile Koerden

"Koerden slopen pitazaak", zo stond het maandag 8 maart in De Standaard. En lang leve de moderniteit: op het internet is het artikel ook terug te vinden.

Vuile Koerden, denk ik dan. 't Was te denken, denk ik dan. Want hoe moet een mens anders denken, met zo'n krantenkop?

Vuile Koerden.

Recht op betogen hebben we allemaal, da's nu eenmaal democratie. Maar een pitazaak slopen? Vuile, smerige Koerden.

Er staan 3 foto's bij, in die krant.
De eerste foto toont hoe de Koerden de pitazaak werkelijk overrompelen, en hoe een jonge Turk de zaak probeert te bekoelen. Het ziet er een meegaande, vriendelijke jongen uit, beredeneerd en met idealen.
Op de tweede foto lijken zijn bemiddelingen weinig succes te hebben, de Koerden trekken en sleuren en kleden hem bijna uit.
De derde foto toont hoe de ondertussen half ontblote jongeman beschermd wordt door een tweede Turk. De Koerden protesteren heftig verder.

En pas later slopen ze de pitazaak. Dat móet wel later zijn. Op de foto's lijkt de bar immers in geen enkel opzicht verwoest.

Het zal wel een zeer Koerd-vriendelijke fotograaf geweest zijn dan, als die geen foto's heeft willen trekken van de Koerden tijdens hun 'rampage', zelfs niet achteraf. Een fotootje van de verwoeste pitazaak was wel overtuigend geweest. Maar we kunnen De Standaard toch vertrouwen? Het staat in de krantenkop, meer overtuiging heeft een mens toch niet nodig?

Gesloopt is gesloopt.

Vuile Koerden.

Happy Pi Day !

Bij deze wil ik graag mijn 3 lezers een verkwikkende pi-herdenkingsdag toewensen. Laat het een feestdag worden vol heerlijk afgeronde figuren en spannende wiskundige berekeningen.

Neem vandaag even de tijd om deze heilige constante te herdenken in al zijn waardigheid (en vraag eventueel hulp aan Wikipedia):

3,14159 26535 89793 23846 26433 83279 50288 41971 69399 37510
58209 74944 59230 78164 06286 20899 86280 34825 34211 70679
82148 08651 32823 06647 09384 46095 50582 23172 53594 08128
48111 74502 84102 70193 85211 05559 64462 29489 54930 38196
44288 10975 66593 34461 28475 64823 37867 83165 27120 19091

45648 56692 34603 48610 45432 66482 13393 60726 02491 41273
72458 70066 06315 58817 48815 20920 96282 92540 91715 36436
78925 90360 01133 05305 48820 46652 13841 46951 94151 16094
33057 27036 57595 91953 09218 61173 81932 61179 31051 18548
07446 23799 62749 56735 18857 52724 89122 79381 83011 94912

98336 73362 44065 66430 86021 39494 63952 24737 19070 21798
60943 70277 05392 17176 29317 67523 84674 81846 76694 05132
00056 81271 45263 56082 77857 71342 75778 96091 73637 17872
14684 40901 22495 34301 46549 58537 10507 92279 68925 89235
42019 95611 21290 21960 86403 44181 59813 62977 47713 09960

51870 72113 49999 99837 29780 49951 05973 17328 16096 31859
50244 59455 34690 83026 42522 30825 33446 85035 26193 11881
71010 00313 78387 52886 58753 32083 81420 61717 76691 47303
59825 34904 28755 46873 11595 62863 88235 37875 93751 95778
18577 80532 17122 68066 13001 92787 66111 95909 21642 01989


Maak vandaag van het getal pi (geen idee trouwens hoe ik de Griekse variant hier op blogspot zou moeten neerschrijven) een mantra, lees het in zijn volledigheid hardop voor terwijl u zich aan de huishoudelijke taken wijdt.

En weet dat zelfs de jarige Einstein uw mantra zal begeleiden met zijn eigen versie van het Happy Birthday Pi-lied.


't Is feest, 't is feest.

Avatar sucks

James Cameron heeft gekregen wat hij verdient, en geen enkele Times-journalist hoeft daar een uitleg aan te geven.

En nee, ik heb geen zin om te argumenteren.

For Shame

Als ge al een keer gevlogen hebt bij American Airlines, en ongetwijfeld ook bij andere luchtvaartmaatschappijen, dan weet ge het wel. Op het einde van uw reis, net voor ge gaat landen, komen de stewardessen en stewards rond met een blauwe zak, alwaar ge gezwind uw laatste centen in kunt gooien. Allemaal voor Het Goede Doel uiteraard, in mijn verhaal Unicef.
Makkelijk, dan moeten we niet meer wisselen of tot het einde der tijden rondlopen met geld uit den vreemde. Plus: we kunnen ons hoogsteigen altruïstisch waanbeeld voeden. Het is menslievend én makkelijk, hoe kan een normale mens nee zeggen?

Voor sommige mensen, waaronder vanzelfsprekend ook Yours Truly, is het blijkbaar toch nog niet zo gemakkelijk. Van zodra de meest Nederlands sprekende stewardess had laten weten "that you can donate your spare change to Unicef by throwing it in the blue bag", was ik op zoek in mijn broekzak naar mijn laatste dollarcentjes.
Niet omdat ik zo'n goedaardige gever ben, vooral omdat ik mijn dollars kwijt wil, daar wil ik wel eerlijk in zijn.

Ik vond niets meer, en mijn portefeuille zat waarschijnlijk ergens onderaan mijn rugzak, dus goed, laat maar zitten...
De stewardessen waren al lustig heen en weer aan het lopen met grote zakken, als ik mij plots herinnerde dat mijn portefeuille eigenlijk gewoon op de lege stoel naast mij lag. Zalig.

Ik pak mijn laatste centjes - het kan niet veel geweest zijn, zo'n 50 dollarcent in totaal, denk ik - en ik ben klaar om nog snel mijn goede daad te doen. Als er al een God is, zijn we in het vliegtuig waarschijnlijk al dichter bij hem, dus is een vliegreis hét uitgesproken moment om ons onbaatzuchtig voor te doen.
Ge weet maar nooit.

En daar is ze, de vrouw met de zak. Naast mij opent ze het blauwachtige ding, en ik gooi het weinige geld dat ik nog had erin.
De reactie van Miss Flight Attendant kwam nogal onverwacht:

"That wasn't your donation for Unicef, was it?"

Shit, dacht ik, shit. Was het nu zo weinig? Moet ik die 10 euro ook geven? Ik kan er toch niet aan doen dat ik niet wat meer dollars zitten heb? Of had ik die laatste hamburger beter niet gekocht?
Ik kon geen enkel antwoord verzinnen, dus stamelde maar een beetje een nerveuze ja.

"Oh boy, this is the bag for the trash..."

De stewardess geeft mij de meelevende blik van de kleuterjuf aan wie ik als 5-jarige vertelde dat ik daarnet de verkeerde klas was binnengestapt - ge kent dat wel - en achter mij begint een duo Franstalige studenten luidkeels te lachen.
Ikzelf weet niet goed wat te doen.
Eigenlijk had ik er het kleingeld liefst terug uitgevist om het in de juiste zak te deponeren, maar de stewardess met de barmhartige blik draaide zich om en liep verder, ongetwijfeld klaar met een verhaal voor haar collega's.

And who can blame her?