Dit is mijn blog

Of: dit is mijn blog als ik te druk bezig ben met mijn eindwerk.

Granny plays footy

???







Als er iemand is die mij dit kan uitleggen: ik hou u niet tegen.
Red mij van mijn verbijstering.

Ancient Americans

Et voila: typisch Amerika. Waarom moeten ze nog discussiëren over zo'n wanbeslissing? Zoiets zie ik Europeanen niet meer doen: wij leren tenminste van onze fouten.
Enfin, onze fouten... Die van de Oude Grieken, uiteraard.

This ain't over 'till the fat lady sings...

Ik geloof oprecht dat er op de hele wereld geen mens bestaat die zingende dikkerds niet hilarisch vindt - of het zou een obese patiënt zonder zelfrelativering moeten zijn. Daarom een klein eerbetoon.
Nog even vermelden: this is me not being nice, ik weet het... Maar iedereen heeft recht op een ondeugd of twee op zijn tijd.

We beginnen magertjes: een zelfbewuste papzak heeft een eigen versie gemaakt van 'Got Money' van Lil Wayne. Nice one.


De volgende vetterd is iets minder op de hoogte van zijn problemen, getuige het rustige doorvreten tijdens de zangpartij. Maar laat dat nu net voor meer kijk- en luistergenot zorgen. Let vooral op het moment waarop hij de camera ontdekt...


Het laatste filmpje is door de zangeres in kwestie van Youtube verwijderd, maar het was al te laat. Toen ze eindelijk had begrepen waarom haar ingezongen nummers zo populair waren, hadden verscheidene onverlaten haar filmpje al gedownload en opnieuw gepost. We mogen hen dankbaar zijn.
Vestig uw aandacht vooral op... Fuck, let gewoon op álles! Dit is van begin tot einde (van 'Hello, people of Youtube' tot en met 'Bye bye, now') GE-NI-AAL.


Lieve dikkerds: geef de moed niet op. Jullie genieten, wij genieten.
En nu ga ik snel even een oud vrouwtje de straat over helpen, ik krijg een beetje een schuldgevoel.

Dringende Oproep

Ja, zelfs in deze tijden van zomerse feesten, vrije tijd en vakantiewerk moet er ook aan onze minder fortuinlijke medemens worden gedacht - hebt ú overigens al gestort voor Pakistan?

In het kader van menslievendheid wil ik hierbij een dringende oproep doen aan de mammie van Julian: kom alsjeblieft terug naar huis! Uw zoontje mist u enorm, en in tijden van crisis en onheil is het voor hem niet makkelijk zonder moeder verder te moeten gaan.

Uw hart moet wel van steen zijn, als zijn oproep u niet beroert.
Speciaal voor u kweelt hij in de hoogste tonen van zijn kunnen en acteert hij de pannen van het dak - of dacht u dat hij het méénde, daar op 2:10 ?
Alsjeblieft, kom terug naar huis...



Mocht u nog twijfelen over de impact van uw vertrek, sta dan even stil bij het in deze tijden toch enigszins verontrustende eindbeeld.
Doe dat uw zoon niet aan!

Het is Towel Day !!!

Mei is echt de maand van speciale dagen... Na Masturbation Day en de verjaardag van Beuys is het op 25 mei de beurt aan Towel Day.

De dag waarop we onze held Douglas Adams eren door de hele dag een handdoek mee te nemen, waar we ook gaan.
Een handdoek, inderdaad. You never know when it might come in handy...

Uitleg nodig? Douglas Adams is de schrijver van geniaal grappige boeken zoals 'Dirk Gently's Holistic Detective Agency' en 'The Hitchhiker's Guide to the Galaxy'.



Als je het niet bestaan van God kan bewijzen verdien je het dat mensen de hele dag met een handdoek rondlopen ter ere van jou.

The Singing Detective

Geen tijd, geen tijd, geen tijd.

Toch wil ik even reclame maken voor 'The Singing Detective', hoewel de serie niet zomaar samen te vatten is in enkele zinnen - zelfs niet in enkele pagina's. Maar goed: kort dan...

Philip Marlow, een aan lager wal geraakte schrijver van detectiveromans lijdt aan psoriasis, een ziekte die de huid op afzichtelijke wijze aantast. Om zijn pijn en bedlegerigheid te vergeten herschrijft hij in gedachten zijn eerste boek, 'The Singing Detective', waarin hij zichzelf verbeeldt als de intrigerende detective Phil.

Er valt nog veel meer te vertellen over de zeven uur durende serie, zoals over de soms rauwe jeugdherinneringen van de schrijver of over de muzikale sequenties, maar tijd heb ik niet.

Daarom: bekijk onderstaande clip. Bekijk het helemaal, van begin tot einde zonder vooruit te spoelen. 't Zal u niet berouwen.



Koop de serie, hij kost niet veel.
Dennis Potter is een genie. Jon Amiel ook wel.

Wir wollen immer Sonne statt Reagan

Gelukkige verjaardag, meneer Beuys.

Als u in een andere maand zou geboren zijn had ik een langer bericht geschreven, maar mei is de maand waarin schoolse taken worden afgewerkt, analyses geschreven, examens voorbereid, stripverhalen bedacht, papers gemaakt... Welke ernstige student heeft dan nog tijd een noemenswaardig blogbericht te schrijven?
Als zelfs de gekke wereld van Joyce resoluut 'nee' zegt - laat u niet voorliegen, de schrijver van de blog is allesbehalve op vakantie en heeft evenveel werk als Yours Truly - wat kan ík dan anders doen dan u zelf aan het woord te laten?



Oh, ja, voor ik het vergeet: mocht u ooit uit de doden opstaan en mijn blog lezen, kan u onderstaande commercial dan eens uitleggen?



Akkoord, het geld ging naar Die Grünen, de groene partij in Duitsland, maar toch...

Desalniettemin ne gelukkige, meneer Beuys. Een zeer gelukkige.

The Fine Arts

Daar ik van opleiding officieel leerkracht ben, moet ik mij af en toe bezighouden met de opvoeding van bloglezend Vlaanderen. Bij deze.



Je kan er maar van leren, niet waar?

Culture Clash

Bijna onmogelijk om te geloven dat deze mensen het écht menen... Maar ik geloof het. 't Is Holland.



Zo'n geniale TV hebben wij in België niet.

One-T/Cool-T (Or How Beuys Learned To Stop Worrying and Met Some French Hip Hop Cartoon Characters)

Hoppa, daar gaan we weer: opnieuw een openbaring.

Zoals in een vorige post reeds gezegd: ik ken niet veel van hip hop, maar af en toe ontdek ik iets dat me aanspreekt.
Zoals bijvoorbeeld de muziek van Gorillaz mij meteen aansprak.
Of zoals ook The Magic Key van One-T.



Waarom bevalt dit nummer mij zo? Komt het door het mooie speelse clipje misschien? Door de 'opgehipte' tune van Má Hra (een nummer van de Tsjechische band Blue Effect)? De toch wel f****** goed geschreven teksten?
Ja, ok, dat allemaal wel... Maar in de eerste plaats door de zanger. One-T is een 13-jarige jongen. Als je als dertienjarige zoiets kan schrijven, dan heb je talent, en dan verdien je het om gelauwerd en geprezen en met alle bitches from da hood overstelpt te worden.

Maar goed. Vandaag, zo'n flinke 7 jaar later, luister ik nog eens naar het nummer. En nu ben ik zo'n last.fm'er, zo eentje die eindelijk wat te weten komt over de artiesten waar hij naar luistert - en wat ontdek ik daar op de last.fm-pagina van One-T?
Net zoals voornoemde Gorillaz, is One-T fictief - en met hem zijn hele crew. One-T is een getekend figuurtje ontsproten aan het brein van een Fransman met de naam Eddy, het hele verhaal uit The Magic Key maakt deel uit van het One-T/Cool-T-universum...

Mooi.
Was ik daar nu even 7 jaar lang over mis.

Maar zijn de teksten daardoor slechter, nu ze geschreven zijn door een 'gewone volwassene'? Natuurlijk niet. Het was alleen even een schok.

Om van die schok te bekomen zocht ik dan maar even op wie die Thomas Pieds - de eigenlijke schrijver van The Magic Key - dan wél is. Frans is nooit mijn lievelingstaal geweest, dus véél van wat ik over de man heb gevonden heb ik niet begrepen, maar gelukkig is er nog de universele taal van Facebook.

Thomas Pieds heeft een profiel, en dat niet alleen, hij heeft ook een profielfoto.
Eentje met daarop een gesigneerde single van Sonne Statt Reagan, het klungelige - maar daarom niet minder geniale - protestlied van Joseph Beuys tegen Ronald Reagan.

Hoe toevallig kan toeval zijn? Betekent dit dat die Thomas Pieds mijn nieuwe beste vriend wordt, mijn held, mijn God? Iemand die een gesigneerde single van Beuys als profielfoto heeft, verdient toch niets anders dan respect?
Waarom stel ik zelfs nog de vraag?
Iemand die een gesigneerde single van Beuys als profielfoto heeft, verdient niets anders dan respect. In het vet, jawel. En doe er maar een uitroepteken bij!

En als u nu zegt: "Ja, maar, goede songteksten schrijven en Sonne Statt Reagan kennen, dat heeft toch niets met elkaar te maken", dan kan ik alleen nog met Beuys riposteren...



I don't have to make sense...

Oh! Baby's!

Tijd voor een echt flauwe post.

Ze doen mij niets, die baby's. Niets. Soms zijn ze grappig, soms kakken en wenen ze erop los. Niet dat mij dat veel stoort, neen, maar over het algemeen worden mensen ingedeeld in twee groepen: de groep van babyhaters en de groep van babyfanaten.

De babyhaters zijn dan meestal mannen die vinden dat baby's stinken, saai zijn en vooral veel aandacht vragen, hoe lief en onschuldig ze ook mogen kijken.
De babyfanaten zijn meestal vrouwen, en zij vinden die kleine baby'tjes dan superschattig, ook al kotsen ze je schouder onder.

Hoewel mensen mij soms van babyhaat durven verdenken, hoor ik eigenlijk bij geen van beide voornoemde groepen. Pampers verversen is iets wat bij mij het best op enkele kilometers afstand gebeurt, maar dat betekent niet dat ik daarom vind dat alle baby's überhaupt stinken. Ik kan met een baby op mijn schoot zitten en dat kind entertainen, maar dat wil daarom nog niet zeggen dat ik hem met plezier zal troosten als hij om onverklaarbare reden begint te wenen.

Waar ik wel fel tegenstander van ben, en dat zal ik waarschijnlijk mijn hele leven blijven, is van de mythe dat alle filmpjes van baby's en jonge kinderen fantastisch zijn om naar te kijken. Youtube staat volgekwakt met afgrijselijke babyfilmpjes, van kleine Charlie die zijn grote broer bijt, tot Justin, die alleen van zijn mama houdt als hij koekjes krijgt. Die filmpjes zijn niet per definitie interessant, al lijken mama en papa (en de hele familie) daar anders over te denken.
Maar goed, ik sta in mijn mening waarschijnlijk lijnrecht tegenover miljoenen simpele/stokoude/moederlijke Tube-surfers, dus wordt het tijd voor een toegeving.

Bij deze de Top 3 van tóch grappige babyfilmpjes.

Op nummer drie staat een gewoontje, een simpeltje, want wij beginnen rustig, zo zijn we wel.



Ik ga hier niet poneren dit kind overduidelijk een meisje is, zo'n Neanderthaler ben ik niet. Het woord 'archetype' zal ik vandaag dus niet in de mond nemen.

Eentje die mij toch kan opbeuren als ik me wat slechter voel:



Gelukkig is er de lachband, of we zouden niet weten wanneer we moeten lachen en wanneer niet.

Maar de laatste is pas echt mijn favoriet. En dat betekent iets, want - zoals hierboven vermeld - ik ben normaal gezien radicaal tégen familiefilmpjes met baby's. Deze is echter briljant.
Die gast hier gaat later een ware superschurk worden, het kan niet anders. Let op zijn blik in de camera! Let op de manier waarop hij zijn drankbeker lijkt te hypnotiseren! Let op zijn kwaadaardige lach!



Hè, hè. Ben er van af. Heb mij even verlaagd tot het niveau van hoogmoedige moeders, vermaledijde vaders en goedkope TV, maar nu is 't gedaan.

Tijd om er weer mee te lachen...



En de kindjes te pesten...

De Tocht van de Penis

Er bestaan geslaagde en minder geslaagde voorlichtingsfilmpjes. Deze is geniaal.



Anders deze?

Procrastination

Als ge niet weet wat te doen, terwijl ge weet wat ge moet doen...

De Grote Heil en Ergernis Talentenjacht

Voor zij die denken dat er geen hoop meer is: kijk wat je met een klein beetje talent al kan bereiken.

Laten we rustig beginnen.



Jaja, deze dame heeft geld betaald om er toch nog iets van te kunnen maken. Mooie poging.

Onze volgende kampioen heeft ook al enkele knallers op zijn naam staan. 'Als de zon weer gaat schijnen' zal u misschien al kennen van hem, maar wist u ook dat deze pientere knaap ook ferme klassiekers met succes covert?



Al bij al geloof ik wel dat hier nog een redelijk publiek voor is te vinden. Zo ongeveer hetzelfde publiek dat zijn incontinentieluiers laat kopen door de thuishulp. Maar goed, er is publiek voor. Daar heeft onze volgende kameraad het misschien wat lastiger mee.

Want deze laatste kandidaat, onze overtuigende winnaar, is een ware self-made man. Op geen enkel moment verdenk je iemand anders dan een familielid achter de camera, montagetafel of productie. En budget? Onze titelhouder is een economisch man, ja meneer. Zelfs het object van verleiding is - vergis u niet! - géén professioneel actrice...
Ritsie bie, ritsie baa, ritsie boem!



Goed gedaan, Rinus, we kijken uit naar je volgende hit.

En u, beste lezers, wees niet bang om de andere nummers van deze heerlijke talenten te ontdekken! U vindt ze ongetwijfeld op Youtube en bij de betere platenzaak.

Yo, yo... This one goes out to my nigga Fiasco... Yeah... Ah... What up y'all?

Hoe zal ik het zeggen?

Het is geleden van mijn 13 jaar, van de tijd dat ik nog dacht dat Eminem cool was. Pas toen ik een maand ouder werd - zo snel gaat het nu eenmaal in de puberteit - kwam het grote inzicht dat de man wel een bepaalde vorm van humor had, maar dat dat dan ook alles was, en sindsdien heb ik mij niet langer meer bezig gehouden met rap of hiphop.
Een beetje een eenzijdige, platte stijl, mijn tijd niet waardig - afgezien van The Beastie Boys en misschien 't Hof Van Commerce - zo was tenslotte mijn puberale mening, die tien jaar lang vrijwel onveranderd bleef.

Tot ik toevallig op onderstaande video stootte.



De teksten vielen mij meteen op. Skaten is mijn ding niet echt, getuige de valpartijen en vele andere mislukte pogingen tijdens dat ene weekje dat ik de sport een kans gaf - opnieuw, 13 of 14 jaar ongeveer, maar is dat interessant?
De liefde voor het skaten kende ik dus hoegenaamd niet, tot de dag waarop ik dit nummer hoorde, waarin die liefde voor mij voor de eerste keer overtuigend wordt vertaald.
Een nummer dat een gevoel zo goed kan overbrengen, is goed geschreven. En iemand die zulke goede nummers kan schrijven, verdient mijns inziens een diepgaander onderzoek.

En daar kwam Wikipedia al ter hulp.
Blijkt Lupe Fiasco toch wel geen getalenteerde en alom gerespecteerde rapper te zijn? Even terzijde: ik ben trots dat ik klasse herken als ik het hoor, zelfs al ligt deze muziek buiten mijn gebruikelijk genre.

Maar goed, ik ben aan zijn debuutalbum geraakt: Lupe Fiasco's Food & Liquor, en een eerste luisterbeurt leerde mij dat 'Kick, Push' geen eenzaam hoogstandje was. Het is een goede CD, met een aantal uitstekende nummers.

Een volledige recensie van de CD ga ik hier niet neerschrijven, daar heb ik geen zin in, en wie zo'n zaken zoekt, kan evengoed snel even naar hier en daar surfen.
Toch wil ik 'Hurt Me Soul' aanraden, een nummer waarin onze Lupe de hiphopindustrie aanvalt én tegelijkertijd verdedigt, om ons en passant ook nog eens snel zijn visie op de wereld te geven. Chapeau voor Fiasco.

Verder wil ik alleen nog even vermelden dat deze Amerikaanse kapoen in het nummer 'Daydreamin'' een sample gebruikt van het nummer 'Daydream in Blue' van I Monster. Hou u vast, want we zijn er nog niet. Dat nummer samplet 'Daydream' van The Gunter Kallman Choir, welk nummer dan weer een cover is van 'Daydream' van The Wallace Collection, een Belgische groep uit de jaren '60 en '70.
Om maar even te tonen dat de wereld klein is.

Heil aan Japanners !

Of zijn het Chinezen? De 'auteur' van onderstaand filmpje - degene die het op Youtube heeft gedeponeerd - beweert hier een stukje uit een Chinees TV-programma online te hebben gezet, maar volgens mij klinkt het eerder Japans.
En welke Chinees is gek genoeg om dit toe te laten?

Japanners, díe zijn gek...



Even ter info: De bedoeling van het spel is een tongbreker correct uit te spreken. Wie dat niet kan, wordt afgestraft.

Let vooral op de laatste kandidaat!

Dansende kamelen

Om te bewijzen dat de wereld van muziek niet alleen bestaat uit humorloze dildo's:



Vooral de kameel is enorm grappig als je hem probeert voor te stellen als een echte, op dit dansje getrainde kameel.
Dank u, Jonathan Richman!