maandag 22 februari 2010

New York Beatles

De New York Ondergrondse kent vele artiesten. Buiten de zwervende bedelaars en skaters uit the Bronx - ik verdenk ze er nog steeds van stuk voor stuk performancekunstenaars te zijn - zijn er natuurlijk ook de muzikanten.

Van alle soorten. Goede en slechte.

Neem nu gisteren. Of eergisteren, het hangt er vanaf waar u dit bericht leest. 't Was avond, we zaten op de metro, we hadden honger. Dan stapt een mens af om een KFC te zoeken aan Times Square, overigens één van de lelijkste en meest mensonterende plaatsen in heel New York, for your information. En dan kan diezelfde mens op die bewuste avond al van ver iets van The Beatles horen spelen, 'Good Day Sunshine' zelfs - een nummer op 'Revolver', waarvan een intelligent mens uitdrukkingen als 'Ok' en 'Da valt nog mee' zou bij denken.

Nu, het station van Times Square is één van die grote stations, of wat dacht u anders? Er is dus plaats genoeg, en sommigen nemen daar gretig gebruik van. Onze goede vrienden de Beatles-coveraars, bijvoorbeeld, waren met zo'n vijftien.
Waaronder minstens 4 lead guitars, elk afgestemd op één akkoord.

Bwah...

Hoewel?

Waarom ook niet, dacht deze jongen na een halve seconde al, wat maakt het uit of ze goede artiesten zijn of niet, ze brengen gewoon muziek op een simpele manier, en het klinkt niet slecht. Daarbovenop zingen ze een nummer dat wel 'ok' is, voor hetzelfde geld hadden ze 'Ob-La-Di, Ob-La-fucking-Da' gebracht, en we weten allemaal wat voor een shitty song dat is.
Nu ik het even opzoek blijkt onze bebrilde vriend er trouwens dezelfde mening op na te houden.

Maar goed, om terug te keren op ons spannende verhaal: ik was wel bereid die 15 rakkers daar onder Times Square het voordeel van de twijfel te gunnen.

't Duurde een halve minuut, dat voordeel van de twijfel.
Daar was het. The shitty song.
Sukkels.

Ik stond nochtans klaar met een volle dollar, wat voor mij een hotdog minder zou betekenen, maar ik had het voor hen over. Als ze de dollar maar eerlijk verdeelden.
Nu konden ze het vergeten.

Niet dat ze er last van hadden, oh nee. Ze speelden lustig voort, aangemoedigd door een grote menigte simpele idioten, die blijkbaar alleen de slechtste nummers van The Beatles kenden - en ja, u vergist u niet, het zijn die nummers die iedereen kent.

Terwijl ik slecht gezind verder liep, vroeg ik me af waarom de meest simpele en ongeïnspireerde dingen het meest succes kennen in onze wereld?
We zouden moeten streven naar een meer doordachte cultuur, naar iets meer waardevol vermaak, kortom, naar meer kwaliteit.

Maar ondertussen blijven mensen luisteren naar Milk Inc.
De hele wereld kiest er nog altijd voor om naar Avatar te gaan kijken.
En nummers als 'Ob-La-Di, Ob-La-Da' worden nog steeds luidkeels meegezongen.

Des goûts et des couleurs...

3 opmerkingen:

ilja zei

Wat heeft 'Ob-La-Di, Ob-La-Da' u ooit aan gedaan dat ge er zo boos op zijt? Ge hebt mij da nog al eens gezegd. Ok, 't is een minder goed nummer van The Beatles, ok, 't is een simpel lied met maar weinig inhoud maar 't is toch wel verdomd catchy zeker?

Trouwens, die menskes willen gewoon ne keer efkes weg van de wereld en een beetje plezier maken en samen een schoon liedje zingen. Why blame them? Wij doen toch ook niets anders als wij weeral voor de duusdste keer op kamp gaan en samen WonderKAK zingen.

Wees blij dat er nog mensen zijn die samen liedjes zingen. Ik zie zoiets moois, vijftien mensen die samen liedjes van The Beatles zingen aangemoedigd door een bende brallende idioten, niet zo snel gebeuren op de korenmarkt.

Ob-la-di, ob-la-da, life goes on, brah!
Lala how the life goes on...

Lander zei

'Ob-La-Di, Ob-La-Da' is het schoolvoorbeeld van go-with-the-flow, crowdpleasing, zielsverkoop...
The Beatles zijn meesters in catchy tunes, en ze kunnen er zelfs aan werken zodat het én catchy én classy wordt, da ebben ze al veel bewezen.

Me 'Ob-La-Di, Ob-La-Da' zijn ze blijven steken op da catchy... Voor mij op zich geen probleem, ma tis wada de wereld er dan mee doet.
'Ob-La-Di, Ob-La-Da' is één van de bekendste nummers van The Beatles geworden, wada enorm afdoet aan hun kwaliteit. Door zo'n nummers zijn der duust mensen die The Beatles flauw en slap vinden, terwijl ze er nie genoeg van kennen. Zulke nummers typeren de 'algemene smaak', de smaak van velen waardoor vele anderen zonder enig gevoel voor kwaliteit die eerste categorie volgen als schapen, waardoor die eerste groep nog meer versterkt wordt door hersenloze sukkels.

En zoals ik al zei, ik vond het ook iets moois, 15 mensen die samen liedjes spelen. Het mocht van mij zelfs Coldplay zijn.
Ik kan gewoon niet tegen doorgedreven conformisme.

't Mag ook eens iets anders zijn.

En op kamp zijn wij kakkers. En zingen wij Wonderkak of Country Shit tot kotsens toe, true, true.
Maar wij vragen er geen geld voor en sommigen onder ons proberen niet altijd dezelfde nummers te zingen (en daar hoort gij ook bij, so why the negativity against negativity?), dus...

Maar goe, ik sta open voor verdere discussie, en mijne blog ook.
En ik kijk nie op u neer omdade wél me plezier naar 'Ob-La-Di, Ob-La-Da' luistert - ik ben ne lul, ma nie zó ne lul -, ik wéét dagij beseft hoe simpel da nummer wel nie is. 't Gaat om die miljoenen volgelingen die da besef nie hebben...

Anoniem zei

Beste Lander,

ik vindt ObladiBlada het beste lied dat de Beatels ooit geshreven hebben.

Groetjes,
Wouter Vandensande